پێنوسێ من
مەتین سەباح جمعە
ل ژوورەکا تاری و بێدەنگ، نڤیسەرەک ل پشت مێزا خۆ روینشتبوو، چاڤێن وی یێن وستییای ب تنێ ڕەشاتییا مەرەبێ و سپیاتییا کاغەزێ ددیتن. بۆ وی، ژیان نە یا ب ساناهی بوو؛ هەر پەیڤەکا د نڤیسی، پارچەک بوو ژ وێ خەمێ یا کو د دلێ وی دا ڕەگ ئاڤێتین. هەست دکر کو نەخۆشیێن ژیانێ وەکی مژەکا ستویر دەوروبەرێن وی گرتینە و دڤێن قەلەمێ وی بشکێنن. وی دگۆتە خۆ: «پا چەوا ئەز دشێم نڤیسینێ بۆ خەلکی بکەم، دەما ژیان ل بەر چاڤێن من ئەڤقاس یا تاری و گران بیت؟».
د وێ تنێبوونێ دا، نڤیسەری خەیالا پیرەمێرەکێ زانا کر، کو د هزرا وی دا وەکی ڕێ نیشاندەرەکێ ددرەخشی. زانایێ پیر بازنەکێ زێرین دایە دەستێ وی و ب دەنگەکێ هێمن گۆتێ: «کوڕێ من، ل ڤێ بازنێ بنێڕە، ل سەر نڤیسییە: «ئەڤە ژی دێ بۆریت…». ئەگەر تو د ناڤ تاریاتییا نەخۆشیێ دا نەیی، تو چ جار قەدرێ چرا و ڕۆناهییێ نزانی. خەما تە، نە دویماهییا ڕێیێ یە، بەلکو ئەو هێزە یا کو دێ پەیڤێن تە کەتە هیڤی بۆ دلێ خەلکی».
نڤیسەری پێنوسێ خۆ بلند کر، وی زانی کو هەر چەند ژیان ل بەر چاڤێن وی یا نەخۆش بیت، بەلێ ئەرکێ وی ئەوە وێ خەمێ بکەتە خۆشی بۆ یێن دی. وی ل سەر کاغەزێ نڤیسی: «خۆشی ئەو چرایە یا ڕێکا من ڕۆشن دکەت، بەلێ نەخۆشی و خەم ئەو تاریاتییە یا فێری من دکەت چەوا ڤێ چرایێ د ناڤ بایا دا بپارێزم».
ژ وێ شەڤێ پێدا، نڤیسەری ب خەما خۆ دەست ب چێکرنا هیڤییان کر. پەیڤێن وی بوونە دەرمان بۆ برینێن خەلکی، چونکی وی دزانی کو نە خەم دێ مینیت و نە خۆشی، تنێ ئەو ڕاستییا مرۆڤایەتییێ دمینیت یا کو د ناڤبەرا هەردوکان دا دهێتە نڤیسین.
