دووماهی هەناسە
شەرمین محسن
ل ئێڤارەکا درەنگی، کچەک ژ ناڤاندا بازاری ل تڕومبێلەكا تەکسی سوار بوو، ناڤونیشانێن خۆ ب شوفێری دان، پاشان ب رستەیەکێ ئەو شاش کر و گۆتێ: هندی ژتە بهێت ڕێکێ درێژ بکە.
ب گڕنژین ڤە گۆتێ:
– مەرەما تە کورت بکە؟!
– نەخێر، ئەز دزانم چ دبێژم، ب رێ بکەڤە و بۆ پارەی ژی تە خەم پێ نەبیت، هەر چەند بیت.
تڕومبێل بەرەف جادەیان برێکەفت و ئەو یا د هوورکاتیێن باژێری دا نقۆبووی، بەلگێن داران یێن لێڤێن جادەیێ ب زەراتییا خۆ خەملاندین، خوازۆکێن ل بەر چپکێن بارانێ روونشتین، وان زارۆکێن ب جلوبەرگێن قەتیایی یاری دکرن، سنێلەکا دێم دامای هەول ددا دووماهیک گولێن د دەستێن وێدا ماین بفرۆشیت.
ژنیشکەکێڤە، تڕومبێل بۆ چەند خۆلەکەکێن کێم ڕاوستیا؛ ل هیڤییا نیشانا هاتنوچوونێ تا کەسک ببیت. ناڤێ تاخی ئەو دبیردانکا وێدا زڤڕاندە زاڕۆکینییا وێ و ڕۆژانێن د ناڤ کۆلانێن ڤی تاخی دا ل بەر سەرمایا زڤستانێ بەرەف قوتابخانەیێ ڤە دچوو، چەوا تێبینی یا هندێ نەکر کو ئەڤە ئەو تاخە یێ بۆ دووماهیک جار ژدل لێ کەنی و یاری کرین و سنێلەییا خۆ لێ بەرزە کری.
د وان کۆلانان دا بۆری یێن بۆ ئێکەم جار دلێ وێ تێدا دانپێدان ب ئەڤینداربوونا وێ کری، بیرەوەریێن وی خۆشتڤیێ دەستێ وێ دگڤاشت و پیاسە هەتا نێزیکی مالا وان د گەل دا دکرن، رۆندکێن وێ زوورتر هاتنە خوار ل دەمێ چاڤێ وێ ب کورسیا ڤالا یا ل ناڤا باخچەیێ تاخی کەفتی و دگەل خۆ دگۆت: «کورسیێ، هێشتا تو یا ل جهێ خۆ و ئەز ژی یا ل ڤێرێ، لێ پا ئەڤرۆکە ئەو دگەل مە نینە! کورسیێ، کا بۆ من بێژە ما جارەکێ ئەو د گەل دۆستەکا دی دهەمبێزا تەدا ڕوونشتییە؟ یان ژی وەکی سۆزدای ب تنێ هاتییە و گازندە بۆ هەیڤێ کرینە؟».
گاڤ بۆ گاڤێ شۆفێری د قودیكا تڕومبێلێ دا تەماشەی وێ دکر، دڤیا چەند پرسیارەکا ژێ بکەت و دلەکی ل دلێ وێ بدەت، لێ پا نە دڤیا خلوەیا وێ بشکێنیت، د چاڤێن وێ دا حەژێکرنەکا مەزن ژبۆ ڤی وەلاتی دیاردبوو، لێ هەر د دەم دا یا خویا بوو بێهیڤیبوون و ئازارەکا مەزن ژێ دیتییە، لەورا، ب بێدەنگی رێکا خۆ تەمام کر و ئەو ژی وەسا د هزران دا چوو هەروەکی وی ژی خۆ دگەل وێ د وان جادەیان دا بەرزەکر. دەمژمێرەک و نیڤ بۆرین بێ کو بزانیت چەوا، شوفێری دیت یێ ل وی ناڤونیشانێ وێ ل دەسپێکێ داییێ، ئەڤجا، ب دەنگەکێ هێدی گۆتێ: «کچا من ئەم گەهشتین».
دگەل وێ گۆتنێ تەزینکەک ب سەر لەشێ نازەلینێ دا چوو و گۆتێ: «مام، دزانم نوکە کۆمەکا پرسیاران دمێشکێ تە دایە، ل دەمژمێر پێنجی سپێدێ ژڤانێ فڕۆکەیا منە، بەرەف وەلاتەکێ من چو جاران نەدیتی و چو جاران من هزر د سەرەدانا ویدا نەکری، گەشتا من بەرەف پاشەڕۆژەکا نەدیار و هەڤژینییەکا من دل ل سەر نەیە، ئەڤجا، نزانم قەدەرێ بۆ داهاتوویێ من چ ل من ڤەشارتییە، من چ دل ل سەر ڤێ وەغەرێ نینە، لێ، ما کی دزانیت، بەلکی رێکا قەدەرێ بۆ من هەلبژارتی باشتر بیت ژ وێ یا من خەون پێڤە ددیتن!».
دەنگەکی د مێشکێ ویدا ڤەدا و دگۆت: «کچا من، وەنەکی، نە وەبیت بێ دلییا خۆ بکەی، خەلەتییا مامێ خۆ دوبارە نەکەی».
لێ ب تنێ بۆ گڕنژی و گۆت: «إن شا‌و الله، مامۆ، وەغەرا تە یا خێرێ بیت و هەلبژارتنا قەدەرا تە یا باشتربیت».
