نەمامێن ژەهرکری
بژیان مەسیحە/ لەندەن
دوماهیک دیدارا دناڤبەرا واندا، دەهـ نەمامێن ئەشقێ دناڤ دلێ وێ دا چاندن. ب پەیڤێن مەزن و دەستکێن گولان، ژۆرا وێ تژی بێهن کربوو. دناڤ ناڤان دا دگەڕیان دا کو ئێکەم زارۆکێ خۆ پێ ناڤ بکەن؛ رۆژەکێ دگۆت “بلا باوەش بیت”، رۆژا دی دگۆت “بلا ژییێ من بیت”. ب گڕنژینەکا شیرین ڤە ل بەر تەلەفۆنێ د خەو چوو.
پشتی هەڤژینی پێك ئینای، هەمی رۆژا چاڤێ وێ ل دەمژمێرێ بوو؛ کا کێش دەمی دێ زڤڕیتە مال؟ گەلەک شەڤان د ما چاڤەڕێ. رۆژ کورت بوون، پاییز هات، بەلێ ئەو هەر وەکی خۆ ما.
ئەو نەمامێن دناڤ خەون و عەشقێ دا هاتینە چاندن، ل دووماهیێ ل بەر دیوارێ گۆمانێ و ل ژڤانا ڤەگەڕیانێ هشک بوون.
رۆژەکێ خەوەکا گران چاڤێن وێ دانانە سەر ئێک. دەنگێ شەڕ و قیژە قیژا وی ژ خەوێ هشیار کر:
– ئیدی تو چاڤەرێی من نامینی! تو زوو دنڤی…
– ژ دەمژمێر ٢ یان ٤ێ سپێدەیێ، ئەز هەتا بانگی ل ژڤانی تە دمینم!
– دیارە تشتەک یێ هەی، بێژە من کی د دلێ تە دایە؟
د وێ دەگەدەنگێ دا، تەلەفۆنا وێ هاڤێت و ل دیواری دا و شکاند. شکاندنا دلی و تێهنیبوونا نەمامان شریانێن دلی ژەهراوی بوون. پشتی چەند رۆژان… دایکا وێ ب رێکا تەلەفۆنا هەڤژینێ وێ ب دەنگەکێ بلند گۆتێ:
– کچا من، بۆچی تەلەفۆنا تە ناهێت؟ چەند رۆژە ئەز تەلەفۆنێ بۆ تە دکەم.
وێ ب دلەکێ شکەستی و ب چاڤێن پڕ رۆندک بەرسڤ دا:
– دایێ، ئەز قوربان… تەلەفۆنا من یا خراب بووی.
– بهاڤێژە و ئێکا دی بۆ خوە بکڕە، بلا دایگۆری.
د دلێ خۆ دا ب کەنیەکا تال گۆت:
خوزی وەک دایکا من گۆتی، من تو هەر ژ دەسپێکێ هاڤێتبای؛ چونکی تو ژی مینا تەلەفونێ ددلێ من دا یێ شکەستی.
