درەوەکا سادە
مەتین وەرمێلی
یا حەق بوو کو وەسا هزر بکەت؛ قەی دەمەکێ درێژە مە ئێک نەدیتی. ڕاست بوو، بەلێ ئەو بێ ئاگەهـ بوو ژ چاڤ و دلێ من، ژ خەیال و روحا من. نەدزانی کو ئەو هەر ڕۆژ د ناڤ من دا هاتن و چوونێ دکەت. ڕۆژەکێ ژی پارچەیەکا لەشێ من ژ وێ غافل نەبوویە و چ گاڤان ژ بیرا من نەچوویە.
لەوما ژی دەما من دیتی، من هەست ب غەریبیا وان چەند سالێن «نەدیتنا ڕاستەوخۆ» نەکر، چونکی ئەو هەردەم یا ل دەف من بوو. بتنێ تشتێ ئەز گەلەک ژێ غەریب بوویم، دەنگێ وێ بوو؛ دەما پرسیارا حالێ من کری و گۆتی: «چەوانی؟ باشی؟»
د وێ چرکێ دا، من دڤیا چاڤ و دلێ من پێش زمانێ من بکەڤن و بەرسڤا وێ بدن. من دڤیا روحا من ل بەر خۆ کربا، دا زانیبا ژانێن عەشقا وێ چ ل من کریە. من دڤیا پەیاسەیەک د ناڤ بیردانک و خەیالێن من دا کربا، ئەو هەلبەست، ڕۆمان و سکالایێن من ل سەر عەشقا وێ نڤیسین، هەمی خواندبان، بەلکو پیچەکێ هەست ب حالێ من کربا و زانیبا ئەز یێ چەوانم!
بەلێ.. ل سەر ڤێ هەمییێ ڕا، ب درەوەکا کورت و بەرسڤەکا سادە، من بتنێ گۆتێ: «باشم، سوپاس».