گۆپالێ مێرخاسییێ
سندس سالح سلێڤانەی
ل گوندەکێ ل دەوروبەرێن ئامێدییێ، پیرەمێرەک هەبوو دگۆتنێ “خالێ عەبۆ”. خالێ عەبۆ هەمی ژییێ خۆ ل وێرێ، د ناڤ چیای دا بۆراندبوو. ئەو پیرەمێرە چو جاران بێی وی گۆپالێ خۆ یێ دارمازی ژ مال دەرنەدکەفت، هەرگاڤ یێ د دەستی دا بوو.
ڕۆژەکێ ژ ڕۆژان، بایەكێ ب هێز و سار هات و ب سەر گوندی دا گرت. خالێ عەبۆ ل سەر کانییا گوندی ڕوینشتیبوو، نێزیکی دەمێ ڕۆژئاڤابوونێ بوو. گەنجەکێ گوندی ب ناڤێ “ئالان” چو دەف وی و گۆتێ: “خالێ عەبۆ، ئەز گەلەک حێبەتییێ وی گۆپالێ تە مە! بۆچی تو چو جاران وی ژخۆ دویر ناکەی؟ ما گوپالێ تە هند ب کێر دهێت یان چ مفا تێدا هەیە من دڤێت بزانم ؟”.
پیرەمێری بەرێ خۆ دا چیا و ب کەنی ڤە گۆتێ: “کوڕێ من، ئەڤ گۆپالە نە بەس بۆ هندێ یە ئەز خۆ پێ ڕابگرم. ئەڤە نیشانا مێرخاسییێ یە. ئەڤ گۆپالە نیشا من دەت کا ئەز چەوا یێ فێری ژیانێ بوویم ل ناڤ ڤان کەڤرێن مەزن و ڕەق. هەر گاڤا ئەز ب تنێ بچمە سەرێ گرەکی، ئەڤ گۆپالە دبیتە هەڤالێ من و پشت و پەنایا من و تێهنا من دشکێنیت.”
پاشێ گۆتێ: “گوهێ خۆ بدە دەنگێ وێ زەنگلا ل ستۆیێ بەرخان دهێت، و گوھ بدە شڕ شڕا ڤێ ئاڤێ. ژیان ژی وەک ڤی گۆپالێ منە؛ ئەگەر تو یێ موکوم و ڕاست نەبی، د ناڤ ڤێ گێلەشۆكا ژیانێ دا لەهی و لافاو دێ تە بەن و تو دێ ل سەر پێن خۆ کەڤی. مرۆڤێ ڕەسەن ئەوە یێ وەک دارمازی قاییم بیت، لێ دلێ وی وەک ئاڤا کانییێ یێ زەلال بیت.”
ئالان ل بەر پەیڤێن وی ما حێبەتی. ئەو تێگەهشت و زانی کو ژیان نە بەس نان و ئاڤە، بەلکو ئەزموون و عەقڵە. دەمێ ئالان زڤڕی مال، دەنگێ شر شرا کانیێ هەر د گوھێن وی دا بوو، و پەیڤێن خالێ عەبۆ درست د دلێ وی دا مان و بوونە دیاری بۆ وی.
