ئاشتی یونس
ڕۆژه‌كێ نێزیكترین هه‌ڤالێ من ته‌له‌فۆنا من كر، پشتی سلاڤه‌كا گه‌رم و پرسا حالێ من کری، ب كه‌یفخۆشییه‌كا زۆر ڤه گۆته من: «ئه‌رێ تو دزانی ئه‌ڤرۆ چ ڕۆژه.؟» ب ڕاستی، ژ بیرا من چوو بوو. وی په‌یڤا خوه درێژ كر و گۆته من: «ئه‌ڤرۆ ڕۆژا ژدایكبوونا منه، و من دڤێت ته ببینم، بابه‌تەکێ گه‌له‌ك هه‌ستیاره و نه‌شێم ب ڕێكا ته‌له‌فۆنێ مه‌ره‌م و په‌یاما خوه بۆ ته ئاشكه‌را بكه‌م، حه‌ز دكه‌م سوپرایزه‌كا گه‌له‌ك جوان بۆ ته ئاماده بكه‌م، هه‌تاكو ته ب چاڤێن خوه ببینم.» پاشان ناڤونیشانه‌ك دا من.
چوومه وی جهێ ده‌ستنیشانكری و مه هەڤدوو دیت و ب گەهشتنا دیدارەکا گەڕم پێکڤە دلخۆش بین. وی گۆته من: «ئێڤاری دێ ئاهه‌نگا ژدایكبوونا خوه ساز کەم. تو خودانێ مالێیی، بێگۆمان تۆ ژی یێ داخۆازكریی. لێ ئه‌ز حه‌ز دكه‌م ب ڤێ هه‌لكه‌فتێ تو من ب ته‌نێ نه‌هێلی. هیڤی دكه‌م نه‌بێژییه من «نه‌خێر» و چ بهانا نه‌گری، ژبه‌ركو من دڤێت تو دگه‌ل من دا بی و هاریکاریا من بكه‌ی.
ئه‌رێ ما دۆستایه‌تی و برایه‌تی بۆ کەنگی یە؟ ما نه بۆ ڕۆژه‌كا وه‌سایه؟ ئه‌ز و تو پێکڤه دێ ئاماده‌كارییان کەین، تو ب خودێ دلێ من نه‌شكێنه.» من ژی به‌رسڤا وی دا و گۆتێ: «به‌لێ پا ب لێبورینڤه، ئه‌ز نه‌شێم ئاماده‌بم، ژبه‌ركو ئه‌ڤرۆ ئێڤاری به‌رنامه‌یێ من یێ ڕادیۆیێ یه، ژ ئاماده‌كرن و پێشكێشكرنا منه.» ئینا وی خوه هاڤێتە بەختێ من، ل سه‌ر داخوازیا خوه گه‌له‌ك یێ ڕژد بوو، و ب هیڤیەکا گەرم گەلەك هیڤی ژمن کرن، هه‌تا وی ڕاده‌یی ڤێ داخوازیا وی ئەز تووشی هەستێ شەرمینیێ کرم، و دهەمان دەم دا ئەز کەفتمە د رەوشەکا ئالۆز دا، و لسەر خاترا وی قەد نەشیام پەیڤا وی ڕەد بکەم، و بێ دلیا وی بكه‌م؛ هندی گەلەك یێ تایبەت بوو لدەڤ من؛ ژبەرکو من ڤیان و دلسۆزییەکا بێ سنوور بۆ وی هەبوو. ئینا پاشان ب هه‌ر شێوه‌یه‌كێ هەی و چێبووی، من بریار دا ڕازی ببم و نە چاربووم ڕابووم من ته‌له‌فۆنا ڕێڤه‌به‌رێ ڕادیۆیێ كر و من ڕه‌زامه‌ندییا وی وه‌رگرت پشتی من ڕاستییا بابه‌تی بۆ وی ئاشكه‌را كری. وی گۆته من: «باشه، چ ئاریشه نینه.»
پشتی ماڵئاڤایی كرنێ، پیچەك ئارام بووم و بێهنا من هات. ئه‌م ڕابووین مه پێدڤیێن وی دابین كرن و چووینه مالا وان و مه مێزە ب جوانی خەملاند. ده‌مێ مێهڤانێن وی یێن داخۆازكری گه‌هشتین، مه پێکڤه ده‌ست ب ڕێوڕه‌سمێن ئاهه‌نگێ كر و دگه‌ل دەست قوتانێن وانان و بڕینا كێكێ، داخۆاز ژمن كرن كو سترانه‌كێ لسه‌ر جه‌ژنا ژدایكبوونێ بۆ وی بێژم. من ژی دلێ وان نه‌هێلا و ب بێ دو دلی سترانه‌ك گۆت. پاشی هه‌مییان دیاری پێشكێشی وی كرن.
ل دووماهیێ، ب مخابنی ڤه، ڕوودانه‌كا نه‌چاڤه‌رێكری یا خەمگین هاتە پێش، یاكو قه‌ت نه ل سه‌ر هزرا من و دخه‌یالا من ژی دا نەبوو. ڕۆژه‌كێ ژ نیشكه‌كێڤه، په‌یوه‌ندییه‌كا نەخۆش ژ ڕادیۆیێ بۆ من هات. من به‌رسڤ دا: «ئه‌لۆ، فه‌رموو.» وی ده‌نگی گۆته من: «مه بریار دا تۆ ژ كارێ خوه بهێیه لادان.» پشتی په‌یوه‌ندیێ، من ددلێ خوه دا گۆتە خوە: «من قەد نە دزانی ئه‌ڤه دێ بیته دووماهیك په‌یوه‌ندی و ئه‌ز دێ بمه قوربانی و هێمه خاپاندن.
نيشاندان