ئەڤراز حامد نسری
د ناڤ جەرگێ شەڤێدا، ژۆر گەلەکا بەرتەنگ بوو، وەکی کو دیوارێن وێ نێزیکی ئێک دبن داکو بێهنا وی ب بچینن، ڕەشیا پەیڤڕێژێ د چاڤێن وی دا ببوو کاکلکا بێهیڤیبوونێ؛ هەر دلۆپەکا ژ دەڤی دکەفت، بێهن تەنگیەکا نوو دئافراند.
پێنوسی سەحکرە لاپەڕێن سپی یێن دڕیای، سەحکرە وان هەمی شکەستن و کەفتنێن ل سەر سینگێ کاغەزێ نەخشاندی، هزر دکر ئێدی چو هێز تێدا نەمایە دیسان خوە ڕاست بکەتەڤە و ب ڕێڤە بچیت، تاریستانا بێهیڤیبوونێ گۆتێ: «تە چ ب دەست خوە ڤە نەئینا، ڤێجا ڕاوەستە»
بەلێ، ل جهێ کو پەیڤڕێژ ب ئێکجاری بشکێت، ئارامیەکا سەیر د دلێ وی دا چێبوو، دەنگەکێ دێرین و هێمن ژ دەروونێ
وی زا و گۆت: «یێ بێهن فرەهـ بە…»
پێنوسی زانی کو بێهن تەنگی نە هێزا دوژمنە، بەلکو تاقیکرنا خۆڕاگرییا وی بخۆ یە. بێهنا خوە فرەهـ کر، سەرێ خوە چەماند، و ب هێواشی دەست ب لڤینێ ل سەر کاغەزێ کر، ئەڤ جارە نە ژ بۆ هندێ کو شکەستنێ بنڤیسیت، بەلکو دا کو وێ بەرتەنگیا شەڤێ بشکێنیت و ڕێکا سپێدێ بکێشیت.
نيشاندان